مقدمه
این نوشتهها حاصل گفتوگوهای رسمی نیست؛
مصاحبه هم نیست؛
و حتی خاطرهنویسی به معنای کلاسیکش هم نیست.
این یادداشت ها، حاصلِ حضور است.
حضور در کنار استادی که بیش از آنکه درس بدهد، راه نشان میداد؛
و بیش از آنکه سخن بگوید، معنا میساخت.
آنچه در این صفحات آمده، نه بازسازی دقیق زمانهاست و نه تلاشی برای اسطورهسازی.
اینها یادداشتهای یک شاگرد است؛
از آنچه شنیده شد،
آنچه گفته نشد،
و آنچه میانِ کلمات، در سکوتها، باقی ماند.
این نوشته ها، ادای احترام است؛
به معلمی که سایهاش هنوز ادامه دارد.